شرایط آب مناسب برای ساخت بتن

1- ذرات جامد معلق درآب:

ممکن است اثری بر مقاومت بتن نداشته باشد لیکن سایر خواص از مخلوط های بتن را تحت تاثیر قرار خواهد داد . آب گل آلود را باید قبل از مصرف از حوضچه های ته نشینی عبور داد یا به روش دیگری تصفیه کرد تا مقدار لای و رس آن کاهش یابد.

2- مواد محلول درآب:

آبی که حاوی مواد محلول بیش از حد مجاز باشد بر مقاومت و زمان گیرش بتن اثر می گذارد.

3-خزه های موجود درآب:

آب خزه دار برای ساخت بتن مناسب نیست . زیرا خزه ها می توانند با تاثیر بر فرآیند آبگیری سیمان ، یا ایجاد مقدار زیادی هوا در بتن ، سبب کاهش مقاومت آن شوند. همچنین ممکن است خزه ها به سنگدانه ها چسبیده که در این صورت چسبندگی بین خمیره سیمان و سنگدانه ها کاهش می یابد.

4-کربناتها و بی کربنات های قلیایی:

کربنات ها و بی کربنات های سدیم و پتاسیم بر زمان گیرش سیمانهای گوناگون اثر متفاوتی دارند . کربنات سدیم می تواند گیرش را بسیار تسریع کند . ولی اغلب بی کربنات ها می توانند گیرش را سریع یا کند سازند . وجود این نمکها با غلظت زیاد می تواند مقاومت بتن را کاهش دهند.هرگاه کل نمکهای محلول از 1000 قسمت در میلیون تجاوز کند . باید آزمایشهای برای تعیین اثر آنها بر زمان گیرش و مقاومت انجام پذیرد.

کربنات های قلیایی موجود در آب باید از 0.1 درصد یا ppm 1000 کمتر باشد. همچنین جمع درصد کربنات سدیم و کربنات پتاسیم باید از ppm 1000 یا 0.1 درصد کمتر باشد.

5-کلرورها :

کلرورها بر روی میلگردها اثر نامطلوب داشته و موجب خوردگی آنها می شوند .

مقدار کلرور در آب مصرفی برای بتن آرمه ای که در محیط خشک قرار می گیرد محدودیتی ندارد.

یون کلرید به قشر محافظ روی میلگردها که در محیط بتن با قلیایی زیاد تشکیل می شود حمله می کند . کلریدها می تواند توسط هر یک از مواد اختلاط مانند افزودنی ها ، سنگدانه ها ، سیمان  و آب یا از طریق نمکهای یخ زدا یا آب دریا وارد بتن شوند و با توجه به تعداد منابع ورود کلرید به بتن ، تعیین حداقل قابل قبول برای مقدار کلریدها در هریک از مواد تشکیل دهنده از قبیل آب اختلاط ، دشوار می باشد.

6-سولفاتها:

مجموع سولفاتها ی موجود در آب بتن نباید از 0.3 درصد تجاوز کند . از بین سولفاتها ، سولفات سدیم و سولفات منیزیم از همه مضرتر اند . بطور کلی سولفاتها مقاومت بتن را کاهش می دهند.

7-نمکهای متفرقه :

نمکهای روی ، سرب ، منگنز ، قلع  در آب  بتن باعث کاهش قابل توجه مقاومت و تغییرات زیادی در زمان گیرش بتن شوند. نمکهای روی ، مس و سرب بیشترین اثر را دارند.

نمکهای مانند یدید سدیم ، فسفات پتاسیم ، آرسنات سدیم و برات سدیم کند گیرهای فعال بشمار می آیند.این نمکها در غلظتی حدود چند دهم درصد وزنی سیمان ، گیرش و کسب مقاومت بتن را بسیار کند می کنند. (حداکثر مجاز ppm500)

سولفور سدیم از نمکهایی است که می تواند برای بتن زیان آور باشد. وجود حتی ppm100 از این نمک ، انجام آزمایشات تائید آب را الزامی می کند.

8-چربی ها:

چربیهای موجود در آب معمولا بر دو نوع هستند.

الف – چربی معدنی مانند نفت و انواع روغهای صنعتی

ب – چربی گیاهی یا حیوانی مانند روغنهای حیوانی و گیاهی

از انواع چربیها وجود چربی معدنی در آب بتن ، مضر تر است. عمده ضرر چربیها آن است که با ایجاد پوشش در سطح دانه ها از چسبیدن دانه ها به خمیر سیمان جلو گیری می کند.

تجربه نشان داده است بتن ساخته شده با آبی که 2 درصد وزنی سیمان چربی معدنی دارد نسبت به نمونه شاهد حدود 20 درصد افت مقاومت داشته است.

حدود مجاز میزان چربی در آب بتن تعیین نشده است . بررسی این مسئله در کارگاه با ساخته نمونه های آزمایشی بتن و مقایسه نتایج آن با نمونه های شاهد می باشد .

در هر حال آب های چربی دار می توانند برای بتن مضر باشند.

9-آب دریا:

آب دریا اغلب حاوی کلریدها و سولفاتهای سدیم و منیزیم است . اگر چه بتن ساخته شده با آب دریا می تواند گیرش سریع تری از بتن معمولی و مقاومت اولیه بیشتر از آن داشته باشد ، ولی مقاومت آن در سنین بعد از 28 روز ممکن است نسبت به بتن معمولی کمتر شود. مقاومت اولیه زیاد در واقع بدلیل اثر تسریع کننده یون کلر ید است. مقدار زیاد سولفات ، بلوری شدن سولفور آلومینات کلسیم در خمیره سیمان را به تاخیر می اندازد و درنتیجه مقاومت 28 روزه بتن را تقلیل می دهد. درصورت مصرف آب دریا می توان کاهش 10 تا 20 درصد مقاومت فشاری را انتظار داشت. بهر حال استفاده از آب دریا در بتن آرمه مجاز نمی باشد. و فقط می توان از آن در موارد اظطراری و به صورت محدود در ساخت بتن های غیر مسلح استفاده کرد.

مواد زیان آور	حداکثر مجاز غلظت PPM	اثر بر ویژگیهای بتن
کربناتها	1000	کاهش زمان گیرش ، دوام و مقاومت
بی کربناتها	400 تا 1000	کاهش زمان گیرش ، دوام و مقاومت
فسفاتها،ارسناتها و براتها	500	افزایش زمان گیرش
نمکهای روی ، مس ، سرب ، منگنز و قلع	500	افزایش زمان گیرش
سولفور سدیم	100	لزوم آزمایش بتن